Vaak voel ik me anders dan anderen... Herfst in Stavanger gaat bij velen gepaard met wat donkerte blues, vermoeidheid en veel regen. Gelukkig heb ik nooit zo'n last van deze down periode. Ik ben zo'n ritme beestje dat het niet veel uit maakt of het licht is of donker, ik word gewoon moe om 22u en ben 's ochtends weer om 6:30u klaar wakker. Bovendien vind ik een beetje regen tijdens het joggen een verademde afkoeling.
Het probleem begint pas als het glad wordt op straat... Dan is dat voor anderen het blijde teken dat het skiseisoen begonnen is. Voor mij begint een maandenlange knoop in m'n buik te ontwikkelen: ik hoop dit jaar heelhuids de winter door te komen. Geen botbreuken, geen bevriezingsverschijnselen, niet stranden 'in the middel of nowhere' in -20 graden, geen sneeuwstormen tijdens het langlaufen, niet weer de stuntelaar op skis zijn. Raar, maar voor het laatste, de sociale druk, ben ik het meest zenuwachtig.
Misschien helpt het nu om dit van me af te schrijven en kan ik eindelijk ontspannen op de ski's. Hoe dan ook, vol moed begin ik aan het winterseizoen, dit jaar ga ik echt leren skiën...! Cross your fingers for me and let the snowfun begin :-)
No comments:
Post a Comment